Wat is jouw doel en welke prijs ben jij bereid daarvoor te betalen?

‘You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one’ (Imagine, John Lennon)

Het buurmeisje dat 5 keer per dag bidt en zichzelf bewaart voor de ware. De groenteboer die armen te eten geeft. De sporter die naar goud streeft. De jongen die steelt voor een vette BMW. De Moeder Theresa die voor iedereen zorgt. De politicus die zich bezighoudt met klimaatverandering. De zakenman die voor het grote geld gaat. De journalist die strijdt voor vrijheid van meningsuiting. De jongen die zichzelf opblaast in de naam van…

De nieuwe voorstelling van DOX ‘Ticket to Paradise’ gaat over idealen, strijd en opgeven. Op zoek naar zingeving. Een beeldende collage-voorstelling, waarin dans, spel en beweging elkaar in dynamisch tempo afwisselen. Geïnspireerd op de oud-Perzische theatervorm Tazië, met als uitgangspunt religieuze figuren die door hun martelaarschap een voorbeeld worden van de ultieme strijd om een persoonlijk doel te bereiken.

Egoïst of altruïst, individu of het grote geheel, activist of pacifist, dromer of realist? Of gewoon jezelf? Wat is jouw doel en welke prijs ben jij bereid daarvoor te betalen?

'Ticket to Paradise' speelt van januari t/m maart in theaters in Nederland en Vlaanderen. In december staat een preview van de voorstelling al op het Midden-Oosten festival 'Dancing on the Edge'. Voor meer informatie kijk je op theatergroepdox.nl.

Wende: gedurfd en geaard

Volwassen, krachtig en stoer.
Fysiek, dansant en sexy.
Vernieuwend, creatief en overtuigend.
Gedurfd en geaard.

Ontmoet Wende Snijders.
In het bijzonder live.

I love lunch too!

Improv Everywhere causes scenes of chaos and joy in public places. Hilarisch!

Muziek. Voelen. Herinneren.

9 november 1989 viel de Berlijnse Muur. Vandaag 20 jaar geleden. Ik herinner het me niet. Met 6 lentes oud te jong om het bewust mee te maken en te registreren. Maar de DJ op de radio, die oud genoeg was om het grootse moment in zich op te nemen, blijkt het zich (ook) niet te herinneren. Niet de tv beelden van een vallende muur. Niet de berichten in de krant. Wel herinnert hij zich het concert dat Pink Floyd gaf.

Herinnert een mens zich (door) muziek beter? Welke invloed heeft muziek op je geheugen? Hoe interacteren zij met elkaar? Volgens psyehomusieoloog dr. Henk Smeijsters draait het allemaal om voelen. Voelen is volgens Smeijsters een andere manier van weten. Weten zonder dat verstandelijke kennis of uitleg nodig is.

Muziek activeert. Muziek activeert hersengebieden die te maken hebben met motoriek, stemming, concentratie en geheugen. Ook verbetert ze het vermogen informatie te verwerken over de betekenis van woorden en feiten.

Muziek laat vergeten. Lichaam en geest gaan een verbinding aan. Zo heeft muziek het vermogen de rechterhersenhelft te stimuleren, waardoor die taken van de linkerhersenhelft kan overnemen. Muziek ontspant en verzacht pijn. Muziekklanken kunnen zoveel aandacht opeisen dat zij de zenuwen die pijnprikkels uitzenden overstemmen. Muziek stimuleert de aanmaak van endorfine, een pijnstillende neurotransmitter. Van een opgewekt deuntje wordt je vrolijker en ook creatiever, maar treurige muziek kan je ook de put in helpen.

Muziek is een taal zonder woorden. Muziekklanken hebben invloed op de hypothalamus, een deel van ons brein dat het hormoonsysteem aanstuurt. Muziek stimuleert of ontspant juist onze hersengolven. Muziek is een taal voor datgene wat we niet kunnen uitspreken. De muziek geeft er- en herkenning voor verdriet of pijn. Ook kun je door muziek in een andere 'ervaringswerkelijkheid' belanden.

Muziek brengt herinneringen terug. Zelfs bij mensen die zwaar dementerend zijn kan muziek nog herkenning geven. Klanken zijn van invloed op het kernbewustzijn. Dit deel van de hersenen werkt niet via denken (woorden en begrippen), maar via gevoelens en voorstellingen (visueel, auditief, sensorisch). Ervaringen worden hier als indrukken, emoties en filmische fragmenten opgeslagen.

Ik denk dat iedereen wel zijn eigen persoonlijke ervaringen heeft die bovenstaande punten - enkele of alle - bevestigen. Zo geldt voor mij dat Spaanstalige liedjes met een specifiek Bachata ritme mij in één moment terug meenemen in de tijd, naar de lange busreizen door Bolivia en Peru omdat de buschauffeurs deze nummers de hele nacht in de repeat-stand draaiden om wakker te blijven. Zo zag ik mijn zwakke dementerende oma, die mij en zelfs mijn moeder - haar dochter - nauwelijks of niet meer herkende, vol energie opveren uit haar stoel en uit volle borst mee zingen zodra de cd met oud-Hollandse liedjes opgezet werd, met een ontspannen blik van herkenning. Zo herinneren bepaalde nummers me aan speciale momenten of mensen in mijn leven, die me geraakt hebben en mede door de muziek altijd bij me zullen blijven. Zo kan ik me tijdens danslessen maar ook tijdens uitgaan helemaal laten meeslepen door het ritme en de klanken van de muziek en voelt het alsof ik even helemaal alleen ben, daar op de dansvloer.

Muziek. Voelen. Herinneren.

Met onze kop in het politieke zand?

Stel... de regering zoekt een oplossing voor een maatschappelijke probleem. Het betreffende ministerie vraagt een aantal ervaren onderzoekers haar hierbij te helpen. De resultaten komen haar niet goed uit. De betreffende minister vraagt de onderzoekers om de resultaten aan te passen. Een sprookje graag!

Een waarschuwing na gedegen wetenschappelijk onderzoek leidt zelden tot een discussie. Dat bracht een dappere rector-magnificus van de TU Delft al in 2005 naar buiten. Liever negeren wij de waarschuwing. De feiten kunnen wij namelijk niet aan.

Hoe vaak belanden onderzoeksrapporten in deze tijd - een tijd van politieke spanningen en concurrentiestrijden, uiteenlopende nationale en internationale belangen, een economische crisis en vallende banken, en een maatschappelijk klimaat waarbinnen woorden als 'angst', 'verharding' en 'polarisatie' steeds vaker vallen – wel niet in de bureaula of zelfs prullenbak? Gaat kennis, geld, energie en passie zo gemakkelijk down the drain? En hoe dik is die vinger van politici in de wetenschappelijke pap?

Hoe serieus nemen wij de wetenschap? De rol van de universiteit in onze maatschappij? De vrijheid van de wetenschap in een 'vrij' Nederland? De kennis waarmee wij ons zo graag internationaal profileren? Hoe serieus nemen wij de feiten?

Hoe serieus nemen wetenschappers zichzelf? Of sturen zij onder druk van buitenaf een onderzoek weleens een bepaalde richting op? Gaan zij in discussie over hun resultaten en passen deze eventueel aan? Dragen zij zelf onderzoeksvragen aan die de voorkeur van de subsidieverdelers, onze bestuurders, wel zouden kunnen wegdragen?

Hoe serieus nemen wij nog onze bestuurders? Onze politieke vertegenwoordigers? De mensen waarop wij gestemd hebben? Die ons land regeren? Ons land... Onze maatschappij... Hoe serieus nemen wij onszelf?

Hoe serieus nemen wij onze eigen kennis? Ons eigen vermogen na te denken en in actie te komen? Of leunen wij achterover en spelen wij het politieke spel mee? Gaan ook wij het maatschappelijke debat uit de weg? En vertellen we liever sprookjes?

Ach, later zullen we wel verder zien. Of liever onze kinderen en kleinkinderen. Hoezo u heeft geluidshinder van Schiphol? Hoezo het water van de Noordzee stijgt u naar de enkels? Hoezo de macht van de door uzelf gekozen extreem-rechtse leider beangstigt u? Wij hebben het niet geweten. Wij zaten tot over onze oren in het politieke zand.

DH > UTR

Man aan het werk
Serieus achter zijn laptop
Snel typend zonder te lezen
Telefoon bij de hand
Dingdong - sms - en hij lacht

Jongen verderop
Hand door zijn haar
MP3 aangesloten en turend uit het raam
In de zwarte diepte met lichtjes
Of naar de knappe verschijning in het raam

Meisje aan de overkant
Ogen gesloten maar niet in slaap
Net vriendje gebeld, of ouders
Over de vertraging, elk spannend detail
Haar accent verraadt dat ze niet uit Den Haag komt

Werkende man kijkt op
Inspiratie nodig
Hij denkt na, zoekt de juiste woorden
Al starend over zijn scherm raken zijn vingers het toetsenbord
Dan zijn treinkaartje en ik kijk om

De conducteur nadert
Iedereen uit zijn eigen wereld
Even hetzelfde, iedereen reageert
Dan weer je eigen positie innemen
Ik schrijf verder tot Utrecht verschijnt

Massive Attack LIVE

"[...] De LED-verlichtte muur op de achtergrond [maakt] overuren. Interessante feitjes, bizarre cijfers, demonstratieve oneliners, ze flitsen tussen de stroboscopische lichten voorbij. MASSIVE ATTACK IS EEN POLITIEKE PARTIJ, dat zullen we weten. Hoewel het inhoudelijk snel verveelt, en zelfs een beetje afleidt, vormt het samen met de lampen en lasers wel een verdomd fraai VISUEEL SPEKTAKEL. [...] En net als je denkt dat je een behoorlijk avondje vermaak achter de kiezen hebt, word je COMPLEET OVERHOOP GEBLAZEN door de toegift. Die begint met Splitting The Atom. De kalme, herhalende beats, de mix van stemmen, diep en ijl, en de groene lichtbundels die op de maat rondklikken, het is GRIEZELIG MOOI en heeft een HYPNOTISEREND EFFECT. De hit waarmee de band doorbrak, Unfinished Sympathy, is een verplicht nummertje, maar daarom niet minder indrukwekkend. Zeker ook weer door de GEWELDIGE STEM van Miller. Marakesh heeft vervolgens een catchy deuntje waar een bijna tien minuten durend avontuur omheen wordt gebouwd, uiteindelijk EXPLODEREND IN EEN INSTRUMENTELE CLIMAX. Met de klassieker Karmacoma sturen ze het publiek VOLLEDIG OPGELADEN weer de donkere avond in, hongerig naar het nieuwe album." aldus OOR